15/9/2009 - Beni Marmaris' e gömün

6/6/2009 - Sıradanım aslında

          - Hamşo çekiyo bak
         - Yemişim havalanını acaba cam kenarınıma otursam,şurda Leman varmıdır acep


       İşyerinde kullandığımız haberci diye bir program var, bir nevi messenger türü birşey, yanlız kamera felan olayı yok, bir çeşit  iş konusunda bilgi alışverişi için düzenlenmiş arada türlü geyiklerinde döndüğü bunada şükür denen cinsten bir program.

     Aslında bloğun başında demiştim,fazla hayatımdan yazmak istemiyorum, ama sabah sabah yazasım geldi yine.Genelde bu programdan  ara ara ekleyenler oluyor, bir kısmı beni hatun zannettiğinden olsa gerek, bir kısmı iş sormak için bir kısmıda neden eklediğini bilemediğim tipler Neyse dün hadi adınıda yazayım Figen diye biri ekledi, biraz muhabbetten sonra çarpıcı birşey söyledi farklı olduğumu  değişik bir kültürüm olduğunu felan söyledi, korkmayın bunları egolarım kabarsın diye yazmıyorum :) asıl çarpıcı cümle "zor"  olmak.Bir insanın ilk kez tanıdığı birine aslında ilk kez sayılmaz yine işyerine bağlı kürsü diye bir program var orda yazılarımı okumuş ama her neyse işte ilk kez konuştuğu birine " zor "  demesi ilginç geldi. Ama yinede pek sık karşılaştığım bir problem. Herkes çok zor,kendini beğenmiş burnu havalarda biri olarak görüyor özelliklede bu tarz nette tanıştığım insanlardan bu tepkileri çok alıyorum, açık söylemek gerekirse çokda üzülüyorum.
   Ben asla burnu havalarda, kendini beğenmiş biri değilim,reelde beni tanısalar eminim bunun böyle olmadığını anlarlar, ancak sanırım hep yanlış zamanda yanlış yerde olmanın verdiği problemler, yani kürsü gibi bir yerde kafama uygun aklı bi taraflarında olmayan meslekdaşlar bulup hayattan,müzikten konuşabileceğimi düşünmek, beklemek , inadına bu ülkede hayalleri olan insanların kamuda da olabileceğini beklemek başlıbaşına bir saçmalık sanırım. Yani bunu beklemektende şu blokta yazdığım gibi Akureyrinin dünyasında kendi arkadaşlarımla, iş dışındaki dostlarımda bu dingin huzurlu uçuk hayatıma devam etmek daha doğru bir yaklaşım belkide
   Neyse olayın özü şu insanlarla pek anlaşamam,en azından çabucak anşalamam belki ama her insana saygım sonsuz, kolay kolay kimsecikleri  hayat tarzlarından,yaptıklarından,dinlediklerinden yada inanışlarından ve hatta bana ne kadar saçma gelsede düşüncelerinden dolayı kırdığımı hatırlamıyorum, bu ne derece etkili olur bilmiyorum ama üstüne basa basa sıradan,kendi halinde hatta insanlarla kolay iletişim kuramayan çok utangaç bir tip olduğumun altını çizmek isterim.

  Ben gerçekten önyargıları olmayan,yalın basit ve sıradan biriyim. Sorun sadece mecburen bir yerlerde olmak,ve bu mecburiyetin getirdiği zorluklar,yoksa seviyorum herkescikleri.Recep İVEDİK abimin dediği gibi agrasifim,komplesyiyim amma perdelerimi kaldırdımdı kedi gibi uysal biriyim :) 

4/6/2009 - Selin

3/6/2009 - Bu ülkede Avril gerçeği var...

I couldn't tell you why she felt that way,
She felt it everyday.
And i couldn't help her,
I just watched her make the same mistakes again.

What's wrong, what's wrong now?
Too many, too many problems.
Don't know where she belongs, where she belongs.
She wants to go home, but nobody's home.
I's where she lies, broken inside.
With no place to go, no place to go to dry her eyes.
Broken inside.

Open your eyes and look outside, find a reasons why.
You've been rejected, and now you can't find what you left behind.
Be strong, be strong now.
Too many, too many problems.
Don't know where she belongs, where she belongs.
She wants to go home, but nobody's home.
It's where she lies, broken inside.
With no place to go, no place to go to dry her eyes.
Broken inside.

Her feelings she hides.
Her dreams she can't find.
She's losing her mind.
She's fallen behind.
She can't find her place.
She's losing her faith.
She's fallen from grace.
She's all over the place.
Yeah,oh

She wants to go home, but nobody's home.
It's where she lies, broken inside.
With no place to go, no place to go to dry her eyes.
Broken inside.

She's lost inside, lost inside...oh oh yeah

1/6/2009 - The Haunted

İskandinavya'nın bağrından kopup gelmiş bu abilerimizi de tıpkı bloğuma yazdığım ve yazacağım diğer müzisyen ve gruplar gimi pek bir severim, Peter Dolving - vokal,Anders Björler - gitar, Patrik Jensen - ritm gitar, Jonas Björler - bas gitar, Per Möller Jensen - davul dan oluşuyo efenim bu müstesna grup. Metal müzik camiasında bir laf vardır Kuzeyden babam çıksa dinlenir denir, kısmende olsa doğrudur bunda İskandinav edebiyatının ve mistisisizmde katkısı yok değildir hani.Onlar için Modern trash metal grubu deniliyo, ama ben trash metalden çok daha fazlasını buluyorum onlarda.altı albümleri yayınlandı bugüne kadar ki benim için 2006 tarihli  The Dead Eye'nin yeri çok farklıdır, farklıdır çünkü onları bu albümle keşfedip bundan sonra geçmiş ve gelecek albümlerini dinlemeye başladım.Grup en son Versus isimli bir albüm çıkardı. Malumunuz metalin her çeşidi fazlasıyla uç. Ancak tarzlar arasında farklı bir yeri olan dedikya sevdiğimiz abilerimiz onlar :)

28/5/2009 - Anouk

 Bazılarının tipine bakınca ne kadar tehlikeli olduklarını anlarsınız ya, işte bu Anouk öyle birşey değil, Hollanda'nın bağrından kopup gelen bu ablamız için ne denebilir ki. Allahım o ne huysuzluk,o ne isyan o ne öfkedir öyle yav, onun şarkılarını dinlediğimde içimde pozitif yönde bir öfke doğuyor, gidip bi yerleri yumruklayasım geliyor, huzursuzluğun bir insana bu kadar yakıştığını bir insanın bu kadar masum bir okadarda tehlikeli ve öfkeli olabileceğini gösterir icabında Anouk ablam, özellikle Nobodys's Wife ve tabiki r u kidding me ve together alone. Acayip severim Anouk şarkılarını ve sözlerini fırsat buldukça ederiz iki kelam.

28/5/2009 - Herkesin vardır bir gizli yarası.

   Belkide eski bloglardan son eklenti... Sabah sabah yazasım geldi, genelde ben vurdunduymaz,arkadaşlıklara dostluklara pek önem vermeyen, dünyanın kendi etrafında döndüğünü sanan biri olarak bilinirim özelliklede iş arkadaşlarım arasında...
  Ama başlıkta varya bazıları çok gülümser bazıları az,bazıları hiç gülümsemez ama her insanın içinde bir yerlerde vardı saklı bir yarası.
 İzmir'deki ikinci evim,Kızılay mahalesinde eski bir rum evi, o gelmeden temizlemiştim resimdeki düzenli hali yani.Şebnem o gün çok ıslanmıştı yağmurdan, kendi tshirtümü verdim, benim doğum günüm  olduğu günlerde  çekilmiş bir resim.yanılmıyorsam 2005 yılının Ocak ayı.
 Daha önceleri boş boş sürüklenirken onu tanıdıkdan sonra hep söyler hep yazarım, ben onla açtım gözlerimi, onla ayaklarımın üstünde durmayı öğrendim, onla öğrendim hayatı.Onla beraber büyüdük biz.
 Mesleğimin başında olduğum yıllar küçücük bir Anadolu şehrinden İzmir gibi bir metropole yerleşmişim. Tek başımayım o dönemler.Şu anki çevremde yok. O çıktı karşıma ben yirmi yaşlara yeni girmiş o lise sondaydı tanıştığımızda evet evet lise son...
Yıllar çabucak geçti gitti, ona ait hafızamdan hiçbirşey silinmedi,acısıyla tatlısıyla. Bir yerlerde izlemiştim " olum kavga edersin yumruk yersin canın acır sonra geçer gider, ama bu aşk acısı öyle birşey değil, ne yaparsan yap geçmiyor " diyordu oyuncu.Dedik ya sabah sabah şu satırları yazmak bilmiyorum ya...
Bazen Tire'de takılırdık, Sabah erkenden kalkardım o zamanlara kadar üstüne başına saçlarına hiç dikkat etmeyen ben o hayatımdayken bunların tam tersini yapardım erkenden kalkar giyinir süslenirdim, o hazırlıklar bile beni öyle mutlu ederdiki, sonra otogara gider bir leman alırdım otobüste okumak için hem onu görmenin mutluluğu, hem okumak hem yolculuk o kadar mutlu ederdi ki beni,sonra Tire de beklerdim Ödemiş dolmuşlarının gelmesini ve tabi o gelirdi her seferinde dahada güzelleşmiş olarak... Ogün nasıl geçer bilemezdim. O kadar çok anım varki ona ve Tire'ye dair.
 Bir defasında dolmuştan indikten sonra bir köpek havladı arkasından, koşa koşa gelip bana sarılması vardı ki hayatımdaki en mutlu anlardan biriydi, çocuklarımız için miladiyelik diyip bana verdiği o kutu o anki bakışları vs yaz yaz bitmez.
Bir daha kimse için titremedi dizlerim, kimsenin karşısında dilim dolaşıp cümlelerim karışmadı, kimse için süslenmedim onun gibi, kimseyi kaybetme korkusu yaşamadım onun gibi,Ne garip demi bu kadar arabesk cümleler benden,
 Hayat bölye işte dedikya vardır herkesin içinde bir yerlerde bir yarası, belki ondan sonra bitti benim nefesim, belki ondan sonra düşmeye başladım,kaybettim kendimi bilmiyorum, ama Şebo  değil bir kez değil bir kez değil bir kez sana hakkım bin defa helal olsun.Eg elskae tiğ... 

26/5/2009 - Bu ne bohem bu ne dinginlik :)

26/5/2009 - Kendiyle Barışık Adamın Macereları:)

26/5/2009 - Elmas'a